Najtrudniej znaleźć coś, czego już nie ma

Dzisiaj od rana szukałam puszki z olejem do drewna.

Co roku latem olejuję taras, więc wszystko było już przygotowane.

Taras umyty, meble przeniesione, pędzle czekały. Zostało tylko znaleźć puszkę.

Byłam przekonana, że kupiłam ją na zapas i gdzieś schowałam.

Zajrzałam do garażu, do schowka, na strych…

Przesuwałam kartony, otwierałam kolejne szafki i za każdym razem myślałam:

Po kilkudziesięciu minutach odpuściłam. Poszłam rozwiesić pranie.

I wtedy nagle… przypomniałam sobie, że tę puszkę wykorzystałam już w zeszłym roku.

Roześmiałam się. Nie dlatego, że ją znalazłam - ale dlatego, że zrozumiałam coś znacznie ważniejszego.

Przez cały ranek szukałam czegoś, czego już nie było.

Najciekawsze było jednak coś innego.

Ani przez chwilę nie przyszło mi do głowy zadać sobie najprostszego pytania: a co, jeśli tej puszki już nie ma?

Byłam tak pewna swojego wyobrażenia, że całą energię poświęciłam na szukanie - zamiast na sprawdzenie, czy moje założenie nadal jest prawdziwe.

I właśnie wtedy pomyślałam…

Wracamy do relacji, próbując odnaleźć to, co kiedyś między nami było.

Czekamy na uwagę człowieka, który dawno odszedł.

Zostajemy w pracy, która od dawna nie daje nam poczucia spełnienia.

Próbujemy odzyskać dawną wersję siebie albo życie, które już się skończyło.

I nie dlatego, że nie umiemy odpuścić.

Często dlatego, że wciąż wierzymy, że to, czego szukamy, nadal gdzieś na nas czeka.

Myślimy, że wystarczy jeszcze trochę cierpliwości, jeszcze jedna rozmowa, jeszcze jedna próba, jeszcze trochę wysiłku.

A może…

problem nie polega na tym, że za mało „szukamy”.

Może problem polega na tym, że nie zadajemy sobie pytania, czy to, czego szukamy, naprawdę jeszcze istnieje.

Nie piszę tego po to, żeby zachęcać do rezygnowania ani do szybkiego zamykania kolejnych rozdziałów.

Życie nie jest takie proste.

Myślę raczej o tym, że rzeczywistość zmienia się nieustannie.

Zmieniają się ludzie, relacje, marzenia. Zmieniamy się również my.

A jednak czasem wciąż żyjemy tak, jakby nic się nie zmieniło.

Jakby wystarczyło jeszcze trochę dłużej szukać.

Kiedy przypomniałam sobie, że tej puszki już nie ma, przestałam jej szukać.

To wydaje się oczywiste, ale dopóki byłam przekonana, że gdzieś na mnie czeka, nie mogłam zrobić nic innego.

Dopiero wtedy mogłam zrobić to, co było naprawdę potrzebne - pojechać po nową puszkę.

To uświadomiło mi, że czasami najwięcej energii nie tracimy na samo szukanie.

Tracimy ją, próbując odnaleźć świat, który istnieje już tylko w naszym wyobrażeniu.

Myślę, że życie często nie pyta nas wyłącznie o wytrwałość.

Pyta również o gotowość zobaczenia tego, co jest.

Takim, jakie jest.

Nie takim, jakie było.

Nie takim, jakie chcielibyśmy, żeby było.

Po prostu takim, jakie jest dzisiaj.

Bo dopiero wtedy możemy przestać szukać tego, czego już nie ma… i zauważyć to, co od dawna jest przed nami.

Może właśnie dlatego od czasu do czasu warto zatrzymać się i zadać sobie jedno bardzo proste pytanie.

Nie po to, żeby cokolwiek przekreślić - ale po to, żeby nie przeoczyć tego, co jest.