Może…

Przez wiele lat wydawało mi się, że czekam na właściwy moment.

Dziś myślę, że wcale nie czekałam na odpowiedni czas.

Czekałam, aż w końcu poczuję, że mogę żyć po swojemu.

Nie umiałam wtedy tego nazwać. Miałam tylko poczucie, że „jeszcze nie teraz”.

Najpierw powinnam bardziej się postarać, bardziej zasłużyć, lepiej się przygotować…

Udowodnić, że jestem wystarczająca.

Wydawało mi się, że kiedyś wydarzy się coś, co pozwoli mi w końcu zacząć żyć po swojemu.

Dopiero po latach zrozumiałam, że przez cały ten czas czekałam.

Ale nie na właściwy moment…

Kiedy próbuję dziś zrozumieć, skąd wzięło się to czekanie, wracam myślami do dzieciństwa.

Najbardziej właśnie pamiętam czekanie.

Czekałam, aż mama dotrzyma słowa, spełni obietnicę, znajdzie dla mnie czas, aż mnie zauważy czy pokaże mi, że jestem dla niej ważna.

Czasem się doczekiwałam a czasem nie.

Jako dziecko nie zastanawiałam się, dlaczego tak się dzieje. Po prostu czekałam…

Może jutro, może następnym razem a może kiedy bardziej się postaram…

Pewnie dlatego od dziecka bardziej wierzyłam temu, co ludzie robili, niż temu, co mówili.

Nie dlatego, że słowa nie mają znaczenia.

Wiedziałam po prostu, że same słowa nie kończą czekania.

Dopiero czyny sprawiają, że obietnica staje się rzeczywistością.

Ta jedna rzecz została ze mną do dziś.

Nadal bardziej wierzę temu, co człowiek robi, niż temu, co mówi.

Nie imponują mi piękne deklaracje. Imponuje mi człowiek, którego życie jest spójne z jego słowami.

Z czasem przestałam czekać tylko na mamę. Zaczęłam czekać na właściwy moment.

Na większą pewność, lepsze okoliczności, odpowiedni czas, na znak, że już mogę.

Nie zauważyłam nawet, kiedy czekanie stało się moim sposobem przeżywania życia.

Przez długi czas żyłam tak, jakbym czekała, aż ktoś w końcu powie:

Największe zrozumienie przyszło do mnie dopiero niedawno i było zaskakująco proste.

Przez całe życie czekałam na pozwolenie.

Choć nikt nie mógł mi go dać.

Bo jedyną osobą, która mogła zdecydować o tym, jak będzie wyglądało moje życie…

byłam ja sama.

To nie świat miał powiedzieć: „Teraz możesz.”

To ja miałam dać sobie zgodę na życie po swojemu.

Nie oznacza to, że od tamtej pory wszystko stało się łatwe.

Nadal są dni, kiedy się waham, kiedy czegoś się boję, kiedy nie wiem, która decyzja będzie najlepsza.

Jest jednak jedna zasadnicza różnica — nie czekam już, aż ktoś pozwoli mi żyć po swojemu.

Jedna rzecz przez wszystkie te lata się nie zmieniła.

Nadal bardziej wierzę czynom niż słowom. Dotyczy to również mnie.

Przez wiele lat często obiecywałam sobie, że zacznę od poniedziałku, od przyszłego miesiąca, od nowego roku…

Dziś wiem, że życie nie zmienia się od obietnic — zmienia się od decyzji, za którymi idą czyny.

Choćby bardzo małe.

Bo to one kończą czekanie.

Od pewnego czasu coraz częściej wracam do jednego pytania.

Nie pytam już:

Czy ktoś pozwoli mi żyć po swojemu?

Pytam:

Myślę, że właśnie od odpowiedzi na to pytanie zaczyna się życie po swojemu.

Nie wtedy, gdy świat daje nam zgodę, ale wtedy, gdy przestajemy na nią czekać.