Są takie doświadczenia, o których trudno opowiadać. Bo choć wydarzyły się na scenie, dotknęły czegoś znacznie głębiej.
Tak było ze mną podczas wieczoru flamenco w Walencji.
„Przyszłam zobaczyć taniec. Wyszłam z poczuciem, że uczestniczyłam w czymś znacznie większym."
Nie pamiętam wszystkich szczegółów. Nie pamiętam kolejności utworów. Nie rozumiałam nawet słów śpiewanych piosenek. A jednak czułam wszystko.
Może właśnie dlatego, że niczego nie próbowałam zrozumieć. Po prostu byłam. Patrzyłam. Słuchałam. Czułam.
Najbardziej poruszyło mnie to, jak naturalnie spotykały się tam różne formy ekspresji. Gitara. Śpiew. Ruch.
Każda z nich opowiadała tę samą historię, ale w innym języku. Gitara trzymała przestrzeń. Śpiew nadawał emocję. A ciało wyrażało to, czego nie dało się już powiedzieć słowami.
Patrząc na tancerki miałam poczucie, że nie wykonują choreografii. One odpowiadają. Na dźwięk. Na rytm. Na emocję. Na życie.
Było w tym coś niezwykle prawdziwego. Siła i wrażliwość. Gniew i czułość. Dzikość i elegancja. Wszystko jednocześnie. Bez potrzeby wybierania jednej wersji siebie.
Przez pierwszą część spektaklu nie mogłam powstrzymać łez. Nie dlatego, że wydarzyło się coś smutnego. Raczej dlatego, że wydarzyło się coś prawdziwego.
Pamięć ciała
Patrząc na scenę, pomyślałam o tym, jak wielu z nas przez lata uczy się kontrolować własne emocje. Być rozsądnym. Spokojnym. Dostosowanym. Przewidywalnym.
Tymczasem flamenco wydawało się całkowitym przeciwieństwem tej logiki. Nie próbowało być wygodne. Nie próbowało być perfekcyjne. Nie próbowało się podobać. Po prostu było.
I może właśnie dlatego tak poruszało. Bo przypominało coś, o czym łatwo zapominamy. Że zostaliśmy stworzeni nie tylko do myślenia. Ale także do czucia. Do przeżywania. Do wyrażania tego, co żyje w nas pod powierzchnią codziennych ról, obowiązków i oczekiwań.
Flamenco wywodzi się z wielu kultur, historii i doświadczeń. I być może właśnie dlatego niesie w sobie tyle życia.
Nie jest sztuką „ładną". Jest sztuką prawdziwą. Taką, która nie próbuje niczego ukrywać.
Wracając tego wieczoru przez rozświetlone ulice Walencji, miałam poczucie, że najważniejsze nie wydarzyło się na scenie. Wydarzyło się we mnie.
Bo czasem sztuka nie daje odpowiedzi. Czasem przypomina nam tylko o czymś, co już wiemy. Że życie nie chce być wyłącznie obserwowane. Chce być przeżywane.
A my nie przyszliśmy tutaj tylko po to, żeby patrzeć. Przyszliśmy również po to, żeby czuć.